Dag mijne vent, zoals mama het altijd zei. Dag broer, zoals papa je noemde. Dag  "è", zoals je zusje zei, als ze jou bedoelde, Drie namen voor een pracht van een jongen. Ja seppe, je was zo klein en hulpeloos toen je geboren was. Je kwam 9 weken te vroeg, maar je liet ons algauw zien dat je een vechtertje was. Je verbaasde iedereen. Je deed dingen die niemand kon geloven. De sprongen die je maakte in je gewicht waren verbazingswekkend. Na een maand goed doorbijten mocht je neonatologie verlaten en naar je eigen nestje vertrekken. Toen begon de drukte thuis pas. Je karaktertje was ijzersterk en je grote blauwe oogjes deden iedereen smelten. Toen je weende voor een beetje extra aandacht, dan haalde je ook je betoverende lach boven, zodat mama niet anders...>